Heretic Programmer

หลายหนละ ขอลงบล็อกซักทีเหอะ

ราวๆปลายปีก่อน ที่แผนกจัดโต๊ะใหม่ โดยย้ายโปรแกรมเมอร์ไปฟากหนึ่ง ฝ่ายสนับสนุน และซัพพอร์ตไปอีกฟากหนึ่ง
ฝ่ายสนับสนุน(ทำเอกสาร ทำรีซอร์สต่างๆ)โดยมากก็เป็นผู้หญิง และเนื่องจากพื้นที่ตรงฟากโปรแกรมเมอร์มันไม่ลงตัว ผมก็เลยจุมปุ๊ก มาฟากสนับสนุน ตรงกลุ่มผู้หญิงพอดี

เหมือนดีเนอะ? แต่ไม่ใช่ครับ นรกชัดๆ

ข้อแรก ผมเรียกทั้งก๊วนว่า ป้า ได้แบบสบายใจ(เป็นเรื่องพิศวงไม่หายที่สาวๆ ไปกองกันที่สำนักงานใหญ่ และผู้อาวุโส กองกันอยู่ที่นี่ ตอนไปเที่ยวกับบริษัท ผมตาค้าง ไปหลายรอบตอนเจอสาวๆจากสำนักงานใหญ่ครั้งแรก)

ข้อสอง แม้ว่า ผู้ชายที่นี่จะบ้างานมาก แต่ผู้หญิงนี่ตรงข้าม พวกเธอเลิกงานก่อนเราครึ่งชม. ทำงานไปตามระบบ และแย่ที่สุด คือเจ๊าะแจ๊ะกันตลอดเวลาถ้าว่าง

ถ้าเห็นเรากำลังนิ่งๆ เธอจะชวนเราคุย แล้วอัลกอรึทึ่ม ที่กำลังบรรเลงในสมองก็จะสะดุดต่อกันไม่ติด กว่าจะสลัดหลุดมาได้ก็ต้องเริ่มจูนอารมณ์ใหม่

แย่หนักกว่านั้นคือ สุมหัวคุยกันกุ๊กกิ๊ก ข้างหู ตอนเรากำลังทำสงครามล่าเผ่าพันธ์แมลงอย่างเคร่งเครียด ลำพังเจอบั๊ก ก็แย่พออยู่แล้ว แกะไม่ออกยิ่งงุ่นง่าน และมีเสียง ป่วนประสาทข้างหูนี่ ทำเอาใกล้คลั่งเอาง่ายๆ

หงุดหงิดว่าทุกโต๊ะก็มีคอม ลงเอ็มก็ได้ไม่มีคนห้าม แล้วจะเดินมาสุมหัวกันทำไม? โต๊ะก็อยู่ติดๆกัน

พิมพ์เอ็มไปซี่ แล้วก็เงียบๆซะ!

urusai urusai urusai!!!