Heretic Programmer

หลังๆนี่อ่านกระทู้เกี่ยวกับการศึกษาเยอะ ครับ มีทั้ง อาจารย์ ห่วยๆ ระบบงี่เง่า แล้วก็ ลูกศิษย์จบมาไม่ได้เรื่อง ก็พอดี กับ ลิ่ว เขียนเรื่องมาตรฐานของนิสิตพอดี ก็ขอยำ เป็นเรื่องเดียวกันละกัน

ผมคิดว่า ปัญหาเหล่านี้ มันเกิดขึ้นมา เพราะความคิด ของผู้มีอำนาจ มองปัญหา ผิดครับ เมื่อโจทย์ผิดเสียแล้วจะให้ได้คำตอบถูกมันก็คงยาก อย่างเรื่อง แอดมิชชั่น ที่บอกว่าจะแก้ปัญหาเด็กกวดวิชานั้น ผิดไปไกลมาก เนื่องจาก เด็กมาเรียน เพราะต้องการความรู้ การที่นักเรียน ใฝ่รู้เพิ่มเติม ผมยังไม่เห็นว่าผิดตรงไหน ถ้าบอกว่าทำให้ไม่ตั้งใจเรียนในห้อง ก็หมายความว่า จริงๆ แล้วโรงเรียนน่ะสอนห่วยและต้องโดนปรับปรุงต่างหาก

ในกรณีของที่ลิ่วเขียน จะพบว่า มาตรฐาน ที่ตลาดแรงงานต้องการ กับระบบ ที่ใช้ตรวจสอบนั้น มันก็ไม่ตรงกัน ความรู้ที่อัดเข้าไป มันไม่มีทางทำให้ นิสิต เขียนโค้ดได้ดีขึ้น ถูกหลักการมากขึ้น เพราะของพวกนี้เป็นประสบการณ์ ที่จะได้มาก็ต่อเมื่อ เขียนโค้ดถึงระดับหนึ่ง และ เห็นตัวอย่างจากโค้ดเก่าๆ ผมเชื่อว่ามีโปรแกรมเมอร์น้อยคน ที่หัดเขียนโปรแกรม ก็เขียนโค้ดที่มีตัวแปรเข้าใจง่าย สื่อความหมาย ถึงบอกเขาก็ไม่เห็นประโยชน์ที่จะเขียน เพราะโปรแกรมมันเล็ก มันไม่เห็น ต้องรอเขาเขียนโปรแกรมยาวซัก 500 บรรทัดขึ้นก่อนแล้วถึงจะค่อยๆซึมซับว่า ต้องตั้งชื่อตัวแปร แบบนี้นะ ดังนั้นเมื่อไปตั้งโจทย์ผิดว่า ความรู้นิสิต ไม่พอ แล้วอัดเพิ่มเสียแล้ว ก็แน่นอนที่ยิ่งไถลออกนอกทาง

ปัญหาพวกนี้ทั้งหมดน่าจะแก้ได้ไม่ยาก ถ้าผู้บริหาร หรือผู้มีอำนาจรับ ฟีดแบ็ค กลับเสียบ้าง ระบบป้อนกลับทางลบ ทำให้แอมป์เสถียรฉันใด การรับฟังความคิดเห็นคนอื่นก็เป็นเหตุให้บิล เกต ยิ่งใหญ่ฉันนั้น การเอาอัตตา พอกไว้เต็มตัวแล้วซุกอยู่ข้างในมันไม่เคยเป็นผลดีกับใครเลย ใครๆก็รู้ แต่ก็ไม่ค่อยจะยอมทิ้งอัตตา บ้าๆนั่นไป

อ้อ จริงๆแล้ว ในกรณีของเกษตร ถ้าต้อนนิสิตทั้งหมด เข้าแล็ป ได้ตั้งแต่ ปี 3 ผมว่า ปัญหาพวกนั้นจะค่อยๆหมดไปนะ เพราะการไปเห็นโค้ด ของพี่ๆ ได้งานพิเศษจากอาจารย์ น่าจะทำให้ประสบการณ์กว้างขึ้น ชักเพ้อเจ้อ หลงประเด็นละ จบดีกว่า