Heretic Programmer

ตั้งแต่ จำความได้ ผมก็พบว่าตัวเองอยู่ในกลุ่ม "ชอบหาเรื่องใส่ตัว" มาตลอด ชอบทำอะไรยากๆ และไม่เหลียวแลสิ่งที่ทำได้ง่ายและแน่นอน

แม้จะเป็นเด็กเรียนดี ติดท็อปไฟน์ แต่ก็ไม่เคยเป็นเด็กว่าง่าย

ม 1 เริ่มเบี้ยวการบ้าน แล้วก็ไปเถียงครูว่า ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องเอาเวลา 20 นาทีไปทำอะไรที่มันทำได้แน่ๆ อยู่แล้ว เอาเวลา ไปอ่านไปค้นสิ่งที่ผมไม่รู้ดีกว่า

ม 2 หอบหนังสือเป็นตั้งๆ ไปแอบอ่านในห้องเรียน เพราะที่สอนอยู่น่ะ น่าเบื่อเสียเหลือเกิน และถูกครูไล่ออกนอกห้อง

ม 3 เกือบจะไม่จบ ม ต้นเพราะเล่นไม่ส่งรายงานเลยทั้งปี ขอบคุณเพื่อนๆในรุ่นตอนนั้น ที่โทรมาลากมาจิกให้ทำจนจบมาได้

ช่วง ม 2-3 ยังบ้า อิเล็กทรอนิกค์ ขนาดหนัก ทุ่มซื้อหนังสืออิเล็กทรอนิกค์ ระดับมหาลัยมานั่งอ่าน ไม่รู้เรื่องหรอก แต่ทู่ซี้มั่วๆไป แล้วก็ซื้ออุปกรณ์มาลองทำตามที่ออกแบบเอง สำเร็จหนึ่งชิ้น ที่เหลือเหลวหมด หมดเงินไปเยอะ

พอขึ้น ม 4 หันมาบ้าเขียนโปรแกรม ประกอบกับประนีประนอมกับ อาจารย์ได้ โดย อ สอนไป ผมก็เอาโจทย์อื่นๆ มานั่งทำ หรืออะไรก็ได้ที่ไม่กวนชาวบ้าน ตราบเท่าที่คะแนนออกมาดี

ขนาดว่า มีวันหนึ่งผมตั้งใจเรียนได้ จบคาบ อ ชมว่า "เก่งนี่ วันนี้ไม่หลับ" -_-

ม 5 เตรียมสอบ โอลิมปิกวิชาการครั้งแรก ตกรอบแรก อย่างสง่างาม

ม 6 ลุยอีกหน คราวนี้ แบกโจทย์ไปทำทุกคาบ ฟิสิกส์ เลข เคมี ชีวะ ไม่สน อ่านเตรียมโอลิมปิกอย่างเดียว แล้วก็ได้ผ่านเข้าค่ายสมใจ

ค่อนข้างจะเป็นพวกนอกคอกแล้วก็ปัจเจกนิยม

ช่วงมหาลัย ไม่ได้แหกคอก อะไรมากนัก เพราะชีวิตค่อนข้างอิสระ และที่เรียนก็ยาก ท้าทายเต็มๆอยู่แล้ว

เริ่มทำงาน ก็เลือก บริษัท ที่เสนองานยากๆ จนไม่มีคนอื่นยอมทำ แม้ว่า บริษัทอื่นจะให้เงินเดือนเยอะกว่า

แต่จนถึงวันนี้ ที่ทำมาก็รู้หมดแล้ว รู้สึกไฟเริ่มมอด งานไม่สนุกเหมือนเก่า เมื่อรู้ว่างานนี้เราทำได้ในเวลาเท่าไหร่แน่ๆ ก็เริ่มไม่อยากทำ

น่าเบื่อจริงๆ